Epikur, stoicy, arystoteles – notatka.
Epikur z Samos (314-279)
Większość życia spędził w Atenach, gdzie w 306 r. p.n.e. założył szkołę (zwaną Ogrodem), w której żył we wspólnocie ze swymi przyjaciółmi i uczniami. Był autorem wielu pism o różnorodnej treści (fizyka, meteorologia, etyka). Szkoła epikurejska była jedną z trzech głównych szkół filozoficznych okresu hellenistycznego.
POGLĄDY
•świat zbudowany jest z atomów (nawiązanie do Demokryta)
•istnieje wiele światów
•nowe układy atomów powstają w sposób przypadkowy
•dusza ludzka, złożona z atomów jest śmiertelna
•bogowie są istotami doskonałymi, nie interesują się ludźmi
•przyjemność jest dobrem najwyższym (hedonizm)
•podział przyjemności na dwie grupy: negatywne (nie odczuwanie cierpień i bólu) oraz pozytywne (konkretne przyjemności)
•należy dążyć do korzystania z radości życia, unikać przykrości, przede wszystkim duchowych i związanych z aktywnością duchową
•stan idealny: osiągnięcie doskonałego spokoju (ataraksji)
Stoicy
Filozofia stoicka powstała w Atenach w III. Twórcami byli:
•Zenon z Kitionu – pochodził z fenickiego miasteczka, nie był czystej krwi Grekiem. W 314 roku przybył do Aten, gdzie słuchał Sokratesa, Platona i cyników. Ok. 300 r. założył własną szkołę, która mieściła się w bramie Malowanej (po grecku „Stoa Poikile” – stąd nazwa stoicyzm).
•Kleantes z Assos
•Chryzyp – rozwinął doktrynę szkoły, obszernie i dokładnie opracował filozofię stoicką.
POGLĄDY
•świat powstał z pierwotnego ognia i na końcu powróci do swojego pierwotnego stanu
•materialny i wszechobecny bóg przenika całą naturę i on nią kieruje (panteizm)
•wszystkie byty są materialne (materializm), dzieli się je jednak na element sprawczy oraz bierny
•wszystkie procesy są określone przez związek przyczynowo-skutkowy (determinizm)
•człowiek powinien żyć w zgodzie z naturą, która jest boska
•wszystkich czeka nieunikniony bieg wydarzeń (fatalizm)
•najwyższym dobrem jest cnota
•ludzie są sobie braćmi, przynależnymi do jednej rodziny ludzkiej (kosmopolityzm)
Arystoteles ze Stagiry (384-322 p. n. e.)
Syn nadwornego lekarza króla Amyntasa III. W wieku 18 lat wstąpił do Akademii Platona. Odbył szereg podróży. Był nauczycielem Aleksandra Wielkiego. Po powrocie do Aten w 343 założył własna szkołę Liceum. Interesował się logiką, filozofia przyrody, teologią, etyką, zoologią, fizjologia i medycyną. Swoje tezy opierał na wnikliwej analizie, skrupulatnej obserwacji i znajomości poglądów poprzedników. Był uczniem Platona.
POGLĄDY
•istnienie formy i idei
•w świadomości nie istnieje nic, czego wcześniej nie doświadczylibyśmy zmysłami
•wszystko skalda się z materii (materiału) i formy (szczególne właściwości)
•materia dąży do urzeczywistnienia tkwiącej w niej możliwości
•przyczyna celowa: coś dzieje się, aby mogło wydarzyć się następstwo
•podstawą prawidłowych pojęć jest definicja, a podstawą prawidłowych sądów – dowód
•wszystko należy do grup i podgrup
•podział natury na nieożywioną i ożywioną
•istnienie boga (wprawia w ruch gwiazdy, ciała niebieskie), jest pierwszą przyczyną
•trzy formy szczęścia: przyjemność, dobry obywatel, życie badacza.
•„złoty środek” – we wszystkim należy zachować umiar i harmonię
•najwyższą forma wspólnot ludzkiej jest państwo
•kobieta jest niepełna formą mężczyzny
Dodaj komentarz