Człowiek wobec zagadki swojego losu- interpretacja fragmentu Króla Edypa Sofoklesa z wykorzystaniem kontekstu całego utworu.
Król Edyp” Sofokles. jest przykładem tragedii antycznej. Znakomicie pokazuje nam kruchość ludzkiego życia oraz człowieka, który stał się igraszką w rękach bogów, nie będąc niczemu winien.
Życie Edypa do czasu objęcia władzy w Tebach doskonale znamy z mitu o rodzie Labdakidów. Od samego urodzenia był on objęty klątwą. Chcąc jej zapobiec, opuścił swój Dom, a podczas wędrówki zabił człowieka, nie wiedząc, że jest jego ojcem. Znalazłszy się w Tebach, rozwiązał zagadkę Sfinksa i ożenił się z Jokastą własną matką, a tym samym wypełnił klątwę.
Gdy był władcą Teb, na miasto spadła fala nieszczęść. Od wyroczni, z której wrócił Kreon, dowiedział się, że jest to spowodowane do tej pory nie odnalezionym zabójcą Lajosa. Złożył wtedy obietnicę, iż odnajdzie i srogo ukarze jego mordercę. Jednak tymi słowami skazał siebie samego na klęskę.
W podanym fragmencie „Króla Edypa” tytułowy bohater tragedii jest już świadomy czynów, jakie popełnił w swojej przeszłości. Bardzo żałuje tego, co zrobił. Ubolewa również na własnym losem i nad krzywdą, jaką wyrządził sobie i swoim najbliższym.
Edyp był bardzo mądrym i szlachetnym władcą. Obiecał, iż skaże mordercę Lajosa, więc sam siebie okalecza, wydłubując sobie oczy. Zrobił to, aby nie oglądać własnej klęski, poniżenia, jakie czekało go ze strony ludzi oraz postanowił dotrzymać danej obietnicy. Oskarża się tymi słowami: „(…), bom ziemi zakałą, i ściągnąłem do mych progów gniew i klątwę bogów.” Uważa się w tym momencie za złego człowieka, pomimo że popełnione czyny były nieświadome i niezamierzone. Prosi o wygnanie z ojczyzny, aby nie sprowadzać na nią więcej nieszczęść.
Będąc w związku z własną matką, wychował dwie córki oraz dwóch synów. Niestety Jokasta po poznaniu prawdy powiesiła się. Edyp pragnął opuścić Teby, więc musiał zatroszczyć się o przyszłość dla swojego potomstwa. Nawet w takiej tragicznej chwili pragnął zapewnić im opiekę, więc poprosił o to Kreona. Jednak podkreślił, że bardziej mu zależy na córkach, ponieważ one najbardziej będą wytykane za grzechy ojca, który dopuścił się ojcobójstwa i kazirodztwa. O synów się nie troszczy, ponieważ wie, że poradzą sobie i niczego im nie zabraknie w życiu.
Edyp uważa się za „wyrodnego syna i zakałę domu”. Bardziej pragnąłby nie żyć, niż doświadczać tyle bólu i poniżenia. Wolałby, aby pasterz nie uratował mu życia, co nie spowodowałoby tylu nieszczęść w jego życiu jak i jego najbliższych.
Ostatnia wypowiedź Chóru w podanym fragmencie jest bardzo wymowna. Chwali on zasługi Edypa, który był władcą dobrym, mądrym, wyjątkowym i nigdy nie spoglądał na ludzi z zawiścią czy wyższością. Mimo, iż jego życie było udane i szczęśliwe, to samego Edypa ani żadnego innego człowieka nie można uznać za szczęśliwego, ponieważ wszyscy mają w swoim życiu większe bądź mniejsze zmartwienia czy problemy.
Tragedia ta pokazuje jak z najszlachetniejszego człowieka i władcy, można stać się nędzarzem i tułaczem. Jednak nie tylko o tym jest mowa. Utwór ten przedstawia los zwykłego człowieka wobec fatum. Było to coś, czego nie można było zmienić czy ominąć. Każdy rodził się już z określonym przeznaczeniem, które zawsze się dopełniało. Bogowie ‘bawili się’ ludzkim życiem, byli oni dla nich marionetkami.
Edyp był postacią tragiczną, ponieważ cokolwiek by zrobił, jego nieszczęsny los i tak dopełniłby się. Na podstawie jego historii możemy stwierdzić, iż życie każdego człowieka jest uzależnione od przeznaczenia, którego nie jesteśmy w stanie zmienić. Pomimo największych wysiłków i przeciwdziałania wobec swojej wyroczni, tym bardziej ją wypełniamy. Dlatego powinniśmy godzić się z tym, co otrzymujemy od życia. Nasze przeznaczenie i tak nas w końcu dosięgnie.
Dodaj komentarz