Antyk – pojęcia.

Epos- poemat bohaterski, utwor opowiadajacy dzieje bohatera na tle waznych, przelomowych wydazen. Przenikaja się w nim swiat ludzi i bogow i rozpoczyna się inwokacja.

Tragedia to utwor przeznaczony na scene. Przedstawia konflikt wybitnej jednostki z silami wyzszymi (bogami) prowadzacy do nieuchronnej kleski bohatera (katastrofy). Los bohatera jest z gory przesadzony, ciazy na nim klatwa tzn. blednie oceniajac sytuacje sam na siebie sciaga kleske.

 zasada trzech jedności, czyli jedność miejsca (akcja rozgrywa się np. w jednym pałacu), jedność czasu (czas trwania akcji nie jest dłuższy niż 24 godziny), jedność akcji (sztuka przedstawia jeden wątek, nie ma wątków pobocznych, dygresji),
 zachowanie zasady dekorum, czyli zgodności treści z formą, podniosłe wydarzenia opisywane są podniosłym językiem,
 brak scen zbiorowych, na scenie występuje najwyżej trzech bohaterów,

Hymn – uroczysta i podniosła pieśń pochwalna o apostroficznym charakterze wypowiedzi, komponowana na cześć bóstwa, szczególnej osoby, wydarzenia, ojczyzny,idei.

Oda – utwór liryczny, który charakteryzuje wzniosłość tematu i stylu, sławiący ideę, wydarzenie lub czas.

Piesn to utwor o regularnej budowie, podzielony na strofy. Jej tematyka może być roznorodna: religijna, biesiadna, milosna, filozoficzna.

Sielanka utwor epicko-liryczny, zawierajacy elementy dramatyczne, przedsawialy one szczesliwe zecie pasterzy ,rolnikow lub rybakow na lonie bujnej wiosennej przyrody.

Epigramat – krotki wiersz przeznaczony do umieszczenia na posagu lub grobowcu.

Anakreontyk – pogodna piesn biesiadna, nazwa pochodzi od najweselszego poety greckiego Anakreonta.

Tren był poświęcany zmarłej osobie i wyrażał żal oraz smutek z powodu jej odejścia, a także przedstawiał jej cnoty i zasługi. Tren ma charakter żałobny.

Poezja tyrtejska to rodzaj poezji patriotycznej, nawołującej do walki

Mit – przedstawia i organizuje wierzenia danej społeczności. Mity:
- poznawcze – tłumaczą zjawiska przyrody,
- światopoglądowe – tłumaczą sens życia, śmierć,
- sakralne – opis wierzeń religijnych,
- kosmogeniczne – o powstaniu świata,
- teogoniczne – powstanie bogów,
- genealogiczne – powstanie rodów,
- antropogeniczne – powstanie człowieka.

Sofisci – nauka o przekonywaniu innych, nie ma prawd absolutnych, wszystko mona udowodnic za pomoca sztuki wymowy.
Platonicy – dyskusje o idealnej naturze bytu a także o sztuce zycia ,madrosc zrodlem piekna i dobra.
Arystotelicy – dyskusje o zasadach swiata o sposobie logicznego myslenia i mowienia o sztuce i literaturze.
Stoicy – w szczesciu i w nieszczesciu trzeba zachowac spokoj.
Epikurejczycy – zyc aby stale odczuwac przyjemnosc .
Cynicy – zycie zgodne z natura , pogarda dla dobr materialnych, drwina z autorytetow.
Sceptycy – nauka sztuki watpienia , prawda jest niedostepna dla czlowieka.

Filozofia – glowne dzialy filozofii :
Stetyka – nauka o przezyciach zwiazanych z pieknem i o nim samym.
Etyka – nauka o ludzkich obyczajach, o dobru z zlu.
Logika – nauka o sposobach poprawnego myslenia.
Metafizyka – nauka o pierwszych zasadach, podstawach bytu.
Psychologia – nauka o duszy.

Klasycyzm – postawa zakladajaca ze poezja powinna cechowac się ladem, harmonia i spokojem a rola poety jest przedstawienie świata uporządkowanego.

Topos – powtarzający się motyw ,do najstarszych toposów należy motyw wędrówki.

Patos – podniosły styl mówienia i pisania lub nastrój powagi oraz wzniosłości.

Sacrum – (łac.) sfera świętości, przeciwieństwo profanum – sfery świeckiej. Wokół niej koncentrują się wierzenia i praktyki religijne.
Profanum – (łac.) sfera świeckości, przeciwieństwo sacrum – sfery świętej. W sferze tej odbywają się wszystkie codzienne wydarzenia z życia człowieka.
Mitologia – zbiór mitów i podań o bogach i bohaterach. funkcjonujący w danej religii lub społeczności.

Jesteś tu: Antyk i Biblia